അവനു തിരക്കാവുന്നു.

എന്റെ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളെയും
പറ്യാന്‍ വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടൂകളെയും
അവഗണീച്ചു അവന്‍ ഓടുന്നു.
ഒടുക്കം അവനു തിരക്കാവുന്നു.

ബാല്‍കെണിയിലും ഈ മുറിയിലും
ചിത്രശലഭന്‍ഗ്ങള്‍ വട്ടമിട്ടു പറ്ക്കുന്ന
കുന്നിന്‍ ചെരിവുകളിലും
ഞാന്‍ തനിച്ചാവുന്നു.
ഒടുക്കം അവനു തിരക്കാവുന്നു....

എന്റെ നിറമില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കു
കൂട്ടിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ മാത്രമാവുന്നു...

എന്റെ ശബ്ദമില്ലാത്ത വിളികള്‍
മുറിയില്‍ തലയിട്ടടിച്ചു തകര്‍ന്നു
ഒടുക്കം അവനു തിരക്കാവുന്നു...

വിടവുകള്‍ക്കു ആഴമെറുന്നു.
ഓടുക്കം അവനു തിരക്കാവുന്നു...
ഞാന്‍ നീയും രണ്ടു
അസ്തിത്വങ്ങളായ് വെര്‍പെട്ടു
സമാന്തരറ്യില്പാളങ്ങല്ളായ്
മരണമടയുന്നു...
ഒടുക്കം അവനു തിരക്കാവുന്നു....